Scala viert 30 jaar: "Plots kende de hele wereld ons"
14.02.2026
Het meisjeskoor Scala viert dit jaar haar dertigjarig bestaan met een bijzonder optreden in Capitole Gent en Stadsschouwburg Antwerpen. Dirigent en bezieler Stijn Kolacny vertelt hoe het ooit begon, waarom Scala zo uniek klinkt en waarom hij er na drie decennia nog altijd even hard van geniet.
Scala komt onder meer naar Capitole Gent. Heb je iets speciaals met deze zaal?
Stijn Kolacny: “Ja, we hebben hier al een paar keer opgetreden voor privé-evenementen, maar nog nooit een publiek toegankelijk concert gegeven. Wel ben ik hier al vaak geweest als toeschouwer. Mijn zoon Juul heeft hier een paar keer opgetreden in de musical ‘Charlie and the Chocolate Factory’. Dus ik ken de zaal goed, zowel vanop het podium als in de zaal.”
Dit jaar viert Scala dertig jaar. Hoe is dat ooit begonnen?
“Ik heb altijd veel in koren gezongen, als kind in Aarschot, later aan het Lemmensinstituut. Mijn broer Steven en ik wilden in 1996 ons eigen koor oprichten met een eigen repertoire. We begonnen als een klassiek koor, met a capella klassieke muziek. Rond 2001 zijn we overgeschakeld naar arrangementen van rock- en popsongs. Ik was daar eerst helemaal tegen omdat ik vreesde dat we ons publiek gingen verliezen, maar achteraf gezien zat ik fout. Ons publiek is sindsdien alleen maar gegroeid.”
Jullie waren daar toen redelijk uniek in, toch?
“Ja, in die tijd waren we bijna de eersten die met een koor een pop- en rockrepertoire brachten. Dat was toen echt iets nieuws. Tegenwoordig zijn er veel goede koren die dat ook doen, maar toen was dat echt ‘du jamais vu’.”
Was het de bedoeling om zo’n groot project op te bouwen?
“Nee, zeker niet. Steven en ik zijn allebei klassiek pianisten. We kwamen uit een muzikale familie en traden op als Quatre-Mains-duo. Dat leek ons pad te worden. Maar Scala heeft dat overgenomen en nu speel ik zelf geen piano meer. Soms mis ik dat wel, maar ik zou niet meer willen ruilen.”
Hoe herinner je je de eerste repetities?
“Onze eerste repetitie was op 2 april 1996. We kozen bewust niet voor 1 april, anders dachten mensen misschien dat het een grap was. Toen hadden we nog geen audities. Iedereen die wilde meezingen, mocht langskomen. Pas later hebben we dat gestructureerd. Steven en ik hebben vrij snel onze rollen omgedraaid: hij achter de piano, ik voor de groep. Zo spelen we allebei onze sterktes uit.”
Scala is in de loop der jaren ook een echt familiebedrijf gebleven?
“Ja, dat mag je gerust zo noemen. Behalve onze opdrachten in Hollywood — daar hebben we een apart management voor — doen we bijna alles zelf, van tourplanning, repetities, techniek, licht tot klank. We werken met een klein en wendbaar team. Dat werkt voor ons het beste.”
Waarom is Scala uiteindelijk een meisjeskoor geworden?
“In het begin zaten er ook jongens in Scala. Maar wij houden van die specifieke, breekbare sound van een homogeen, gelijkstemmig koor. Dat werkt het best met vrouwelijke stemmen. Bij onze vooropleiding, Scaled, zingen jongens nog mee tot hun stemwissel, maar Scala zelf is een puur meisjeskoor.”
Die typische Scala-sound is dus niet toevallig?
“Nee, helemaal niet. We hebben daar jaren op gezocht en gewerkt. Onze zangeressen zingen technisch zeer precies, met heel weinig vibrato, heel strak samen. Het moet klinken als één stem. Dat leer je niet in een paar weken, daarom hebben we ook onze eigen ‘kweekvijver’.”
Scala is ook een vaste waarde in Hollywood geworden. Hoe is dat gekomen?
“Dat begon met een mail uit Hollywood in 2010. Ze wilden onze versie van ‘Creep’ gebruiken voor de trailer van de film ‘The Social Network’. Eerst dachten we dat het een grap was. Maar dat bleek echt en die trailer is miljoenen keren bekeken. Plots kende de hele wereld Scala. Sindsdien is onze muziek gebruikt in meer dan honderd films en series.”
Wat maakt een nummer ‘Scala-waardig’?
“Dat is nog altijd zoeken. Er is geen vaste formule. We moeten er iets anders mee kunnen doen dan een gewone cover, een bepaalde sfeer, een nieuw arrangement. Soms proberen we iets live uit of via social media. Wat niet werkt, verdwijnt. Wat werkt, blijft.”
En dat spreekt een heel divers publiek aan?
“Zeker. Van grootmoeders tot twintigers. Scala kan ingetogen en emotioneel zijn, maar ook een feestje met beats. Die afwisseling maakt het boeiend.”
Wat is je mooiste herinnering aan dertig jaar Scala?
“Een sleutelmoment was ons optreden op een festival in Montreal, voor twee keer 15.000 mensen. We stonden daar centraal, omringd door honderden koorzangers, strijkers, vuurwerk, video. Dat pakken ze ons niet meer af. Een ander moment was onze eerste tour in China, dat was een uitdaging, maar ongelooflijk boeiend."
Waar mogen we ons aan verwachten in Gent en Antwerpen?
“Een staalkaart van dertig jaar Scala. Het wordt een visuele show, een best of, een feestelijke terugblik. En zoals altijd: mensen moeten met een glimlach naar huis gaan.”
Scala blaast eind dit jaar dertig kaarsjes uit met het beste van drie decennia.
