De Grungblavers of hoe vriendschap klinkt [interview]

Evergreens in het Antwerps, vriendschap op het podium en nu ook met een symfonieorkest. De Grungblavers zijn al meer dan tien jaar een buitenbeentje in het Vlaamse muzieklandschap. Op 17 oktober staan ze in de Stadsschouwburg Antwerpen. Tijd voor een gesprek met Erik Goossens van De Grungblavers.

Hoe is het idee van De Grungblavers eigenlijk ontstaan?

Erik Goossens: “Het begint al bij de naam. ‘Grungblavers’ is eigenlijk gewoon de Antwerpse vertaling van ‘evergreens’. Groenblijvers dus. Dat idee kwam van Guillaume (Van der Stighelen), die bekende nummers begon te vertalen naar het Antwerps. Om twee redenen: mensen kennen vaak het refrein, maar hebben geen idee waar de rest van de tekst over gaat. En twee: een tekst komt veel harder binnen in je eigen taal … en in het dialect gaat dat nóg dieper.”

Was dit bedoeld als een eenmalig project?

(Lacht) “Nee, maar iedereen in de sector zei wél dat het geen lang leven beschoren zou zijn. Zo’n diverse groep, allemaal andere karakters, andere beroepen… een zootje ongeregeld. Maar net die chaos bleek onze kracht. Er staan fantastische zangers op het podium, maar ook vertellers en spelers. En dat maakt het uniek.”

Het is duidelijk meer dan zomaar een muzikaal project.

“Dit is vriendschap. We zijn al meer dan tien jaar samen. We hebben samen gelachen op het podium, maar ook geblét. Dat zie je, dat voel je. Wij amuseren ons écht.”

Hoe democratisch is De Grungblavers eigenlijk?

“Ik probeer dat te zijn. (Lacht) Maar iemand moet knopen doorhakken. Ik luister wel naar iedereen. En ik probeer het beste uit elke persoon te halen.”

Over evergreens gesproken: wanneer is een nummer ‘groen’ genoeg?

“O, daar zijn discussies over hoor. Maar geef onze playlist aan twintig radiomensen en die zullen hetzelfde zeggen: Beatles, Stones, Nat King Cole, Sting, Simon & Garfunkel… Dat zijn nummers die al decennia meegaan. Soms proberen we iets recenter, maar dan sneuvelt het toch vaak in de discussie.”

Hoe is het om voor een Antwerps publiek te spelen?

“Antwerpen is een moeilijk publiek, maar wel een eerlijk. Als het hen niet raakt, zie je dat meteen. Maar als je ze mee hebt, dan héb je ze ook echt mee. En blijkbaar blijven ze ook terugkomen, want we wilden ooit stoppen… en kijk.”

En nu dus: De Grungblavers in symfonie. Vanwaar die stap?

“Dat is een droom die elke artiest heeft. Live strijkers, blazers… dat is kippenvel. Muziek wordt fysiek, bijna tastbaar. Dat wordt een bad van emoties en trillingen. Ik heb de juiste mensen en de juiste ploeg gevonden. Dit wordt echt een bom.”

Is dit eenmalig of mogen we meer verwachten?

“Ik heb ooit gezegd ‘we stoppen’… en dat was duidelijk een fout. Dus dat zeg ik niet meer. Maar iedereen heeft zijn eigen carrière en leven. We zien wel. Laat ons beginnen met dit een paar keer te doen. En genieten.”

Je krijgt er duidelijk energie van.

“Meer dan dat. Sommige van die gasten komen toe en zeggen: ‘ik ben moe’. Maar na het concert lijken ze alsof ze de Mount Everest hebben beklommen. Dát is de kracht van dit project.”

Op 17 en 18 oktober staan De Grungblavers drie keer op het podium van de Stadsschouwburg Antwerpen. Met een symfonieorkest, met verhalen die binnenkomen en een pak evergreens. Wat ooit begon als een idee onder vrienden, is uitgegroeid tot een avond waar je met meer energie buiten wandelt dan waarmee je binnenkwam. Sommige dingen moet je niet begrijpen, maar gewoon meemaken.

Ontdek de be•at App